Welkom op deze collagepagina van Somebody Called Me Sebastiaan.
Dit is een afronding waarin ik alle verhalen, beelden en songs verzamel
en als een kaart hier voor je openspreid.
Een plan waar ik als jonge man in stapte, niet weten wat ik er precies ging zoeken.
Het leven, dat zocht ik. En wat het voor mij in petto kon hebben.
Ik trok na mijn studie muziek naar New York met een nieuw wit boek, zonder landkaart of telefoon.
Zonder einddatum, zonder droom. Enkel een klein gitaartje mocht mee met me op pad.
Na NY trok ik doorheen enkele muzieksteden van USA
Detroit - Cleveland - Chicago - Nashville - Memphis - New Orleans - Houston - Austin
Door het warme oh-zo-verrukkelijke Mexico
Guadalajara - Juanagouto - Mexico City - Oaxaca - San Cristobal De Las Casas.
En omdat ik trager wou reizen, kocht ik een fiets waarmee ik Centraal-America doortrok
Honduras - Nigaragua - El Salvator - Guatemala
Ik vond hierin mijn ultieme vrijheid.
Ik kon kilometers maken zoveel ik wilde, ik kon stoppen waar ik wilde.
Ik kon op de mooiste plaatsen liedjes schrijven, op de meest idyllische plaatsen bivakkeren.
Het stroomde en ik schreef.
Dirt road, stof en berg op.
Het begin van een bergketen in Honduras van de oceaan tot de top..
En dus niet stopte.
Het was snikheet en onze voorraad slonk naarmate de dag vorderde.
Meestal had je wel kleine winkeltjes langs de kant van de weg, daar niet. Het werd al avond en het enige wat we konden doen was stampen. Trappen op die pedalen en hopen dat er ergens iets te vinden was.
We zetten onze tent op het marktplein van een piepklein dorpje met een gigantische kerk. Ik ging binnen en kreeg deze melodie.
In m’n bijeengesprokkeld Spaans schreef ik deze ode aan mijn gitaar,
aan de liefde voor de melodie.
Aan al wat schoon is en waarvoor ik wil kiezen.
Zoals vaak op deze reis waren er beelden die me raakten en maakte ik songs van deze levensechte foto's.
Zo liep ik rond op een markt in Mexico en hoe dieper ik de markt in wandelde,
hoe eenvoudiger de kraampjes,
hoe donkerder de hoekjes,
hoe armer de mensen.
En daar, op de armste plek van die markt kwam ik een man tegen die rondliep om wc-papier te verkopen. Hij liep snel, dus voor ik het doorhad wat er precies gebeurde was hij alweer weg.
Hij maakte iets in me los waar ik nog maanden mee liep en wat me tot dit lied bracht.
Eén van de redenen waarom ik op reis vertrokken was, was dat er een donkerte over me heel was gekropen waar ik niet van wist hoe er mee om te gaan.
Doorheen de reis had ik dit een plek kunnen geven. Had ik er mee kunnen spelen en had ik het idee dat ik de jas af had kunnen leggen.
Na zeven maanden reizen, besliste ik om stilletjes aan terug te kregen. Het werd tijd om het oude leven terug in de ogen te kijken.
En nog diezelfde avond was die jas er terug. Had ze me helemaal terug omhuld, alsof ze er al die tijd nog was geweest.
Ik herinner me nog hoe teleurgesteld ik was. Dat als puntje bij paaltje kwam,
er toch niks veranderd leek.
Op één van de mooiste plekken van de hele reis schreef ik dit lied.
Bij een klein boertje met een prachtige dochter mochten we onze tent opzetten, in een lokaaltje waar normaal koffie gedroogd werd. Sam, mijn fietsvriend die periode, was aan het koken en ik hield de varkens op afstand.
Hier schreef ik deze ode aan een dierbare vriend.
Ik verkocht m'n fiets en stapte in een Chickenbus, zo een zwart-gele Amerikaanse schoolbus die ze in Centraal-Amerika als openbaar vervoer gebruiken.
De bus zat tjokvol en bij elke bocht naar rechts viel ik op een vrouw met een levende kip op haar schoot.
Dit was in de Highlands van Guatemala, die bekend staan om hun enorm steile en diepe ravijnen.
De buschauffeur had om één of andere reden enorm veel haast en ik had al weken lang geen contact meer gehad met het thuisfront. Dit was de mentale foto die van dit beeld nam en waarover ik het nummer 'Its Gonna Be Fine' schreef.
Een beeld dat later, in ontelbaar veel andere vormen nog terug zou komen.
Het waren de laatste dagen van mijn reis.
Ik was in Cancun, Mexico, aangekomen om terug naar België te vliegen.
Ik had zoveel gezien, gevoeld, geproefd, geschreven en beleefd, maar een antwoord had ik niet.
Tot ik incheckt in een hostel en een zin in het groot op de muur zag staan.
'If your dreams don't scare you,
they are not big enough'.
Ik wist wat me te doen stond.
CREDITS
Music, lyrics and recordings - Sebastiaan Simoens
@ Homestudio
Produced and mixed - Tom Proost
@ Elephant Studio's
Mastering - Gert Van Hoof
@Cochlea Mastering
Bas - Vincent Lembregts
Toetsen 'Its Gonna Be Fine - Tijn Driessen
Piano 'Mi Cariño', 'Little Song' & organ 'Patient' - Peter Pazmany
Electrische gitaar 'Memories' - Emiel Van Den Abbeele
Artwork - Linne van Spaendonk
Editing Videoscape - Mathijs Poppe
Live video 'Mi Cariño'- Csengele Horn-Barta
Live video 'My Mountain'& 'Patient' - Linne Van Spaendonk
Audio live video's - Tom Proost
Published door Collectief Ablatief